Een gameday duurt nooit te lang!

30 oktober 2011, een leuke gameday in Den Haag, die eindigde in… nog meer lol. Na een leuke wedstrijd te hebben gespeeld waren de Kannibalz onderweg terug naar Nijmegen. Helaas, zoals niet veel vaker voorkomt, had de NS besloten moeilijk te gaan doen met treinen. Het begon allemaal bij Ede-Wageningen, een leuk plaatsje waar Diehl vast meer over kan vertellen dan wij. Maar wat wij van Ede hebben gezien was brilliant, namelijk de kebabzaak bij het station. We hadden op Den Haag Centraal al gegeten, maar met het oog op een lange wachttijd werd het nuttigen van een broodje kebab toch “the way to go”. Na “heerlijk smullend” en “nieuwe-vrienden-makend” een lange tijd te hebben gewacht op niet opdagende bussen hebben we besloten maar een dorpje verder ons geluk te beproeven. Dus in de trein, naar Wolfsheze, want verder in de richting van Nijmegen kwamen we niet. Al daar aangekomen waren er nog geen bussen ingezet, maar dat mocht de pret niet drukken want het piroreske restaurantje had haar sluitingstijd wat gerekt. Onder het genot van wat bier en een (voor mensen die al uren hebben zitten wachten vanwege treinuitval) veel te gezellige sfeer hebben we toen en daar maar besloten om onze hulplijnen in te schakelen. De mol en Wendy. Beide waren zo lief, aardig, awesome, epic en meer van zulk soort woorden en wilden ons op komen halen. Let wel, het was inmiddels alweer een uur of 10, of 11. Zo zijn we toch nog terug in Nijmegen belandt, maar werd een rustige gameday een herrinnering voor ‘t leven.